W czasach średniowiecznych o najstraszliwszych bestiach europejskiej mitologii opowiadano w legendach Wikingów. Największą grozę budził Fenrir, gigantyczny krwiożerczy wilk – syn złego nordyckiego boga. Nawet inni bogowie obawiali się tej potężnej bestii, dlatego też obmyślili sprytny plan uwięzienia jej do końca świata.

Fenrir był synem boga oszustwa, noszącego imię Loki, który walczył z innymi nordyckimi bogami. Loki miał nadzieję, że Fenrir i jego drugi syn, wąż Jormungand, zdołają zniszczyć ludzkość.

Bogowie odebrali Fenrira ojcu, kiedy potwór był jeszcze wilczym szczenięciem. Trzymali go w klatce, ale bestia szybko rosła, aż wreszcie osiągnęła gigantyczne rozmiary. Bogowie zaczęli się jej obawiać, postanowili więc spętać ją łańcuchem.



Fenrir był silny, ale niezbyt mądry, nordyccy bogowie uznali więc, że uda im się go przechytrzyć. Przekonali ogromnego wilka do poddania się próbie siły polegającej na przerwaniu ich najmocniejszego łańcucha, w rzeczywistości zaś chcieli na zawsze go uwięzić. Fenrir zgodził się i ku przerażeniu bogów rozerwał łańcuchy, tak jakby były z papieru. Wtedy bogowie zwrócili się do karłów z prośbą o sporządzenie magicznego sznura – Gleipnira. Miał on być bardzo cienki, ale niemożliwy do rozerwania. Fenrir, który został nim spętany i przywiązany do ogromnej skały milę pod powierzchnią Ziemi, nie miał dość siły, aby się uwolnić.

Niezwykłe składniki

Sznur, którym związano Fenrira, został upleciony z sześciu niezwykłych składników: odgłosu stąpania kota, brody kobiety, strachu niedźwiedzia, korzeni skały, śliny ptaka i oddechu ryby.

Koniec świata

Jeżeli legendy mówią prawdę, w dniu końca świata, który Wikingowie nazywali Ragnarok, Fenrir uwolni się z Gleipnira i pożre wielu ludzi i bogów. Bestia ma także połknąć słońce.